·         من زنم زنی از این سرزمین نمیدانم بایدخوشحال باشم یا ناراحت ولی پا به دنیایی گذاشتم که سرنوشتم این چنین رقم خورد که در جامعه ای  زندگی می کنم که از کوچکترین حقوق محروم باشم در جامعهای که شعار مردمانش حقوق تساوی بین زن و مرد است بعضی وقت ها افسوس میخورم که چرا من هم مثل اکثر زنان نیستم ای کاش نمیدانستم شاید اون وقت راحت تر با همه چیز کنار می آمدم همه چیز از از حرف های پدرم شروع شد من در خانواده ای بزرگ شده بودم که همه حق انتخاب داشتم یادم هست پدرم همیشه وقتی بحث ازدواج پیش می اومد می گفت دخترم دوست دارم تو با بقیه فرق داشته باشی دوست ندارم که ازدواج تو حاصل رسومات سنتی که مادران برای پسرهاشون خواستگاری میرن باشه تازه بعد از مادر پسر نوبت خود پسر برسه و در آخر به تو حق انتخاب بدن همیشه میگفت سعی کن انتخاب نشی بلکه تو انتخاب کنی من هم این رو آویزه گوشم کردم و انتخاب کردم البته این انتخاب زمانی بود که پدرم فوت کرده بود و من تنها به حرفهای او فکر می کردم البته این انتخاب با مخالفت های شدید خانواده به خصوص مادرم شروع شد وزندگی من با شروع سختی آغاز شد خلاصه ما در سال 1382 عقد کردیم گفتم ما برای اینکه دیگر من متعلق به خودم نبودم . همه چیز از تحریریه کوچک یک روزنامه شروع شد همیشه برای ازدواج به دنیال کسی بودم که مثل پدرم باشه وقتی پدرم مرد  این خلاء بیشتر تشویقم میکرد که بگردم و یکی مثل اون رو پیدا کنم وقتی که با ...آشنا شدم فکر کردم اون هم مثل پدرمه. البته دغدغه هاشون تقریبا مثل هم بود با این تفاوت که پدرم شعار نمی داد. از تشکیل زندگی مستقل کمی می ترسیدم با... که صحبت می کردم اون هم می ترسید ولی نوع ترس اون با من کمی متفاوت بود . اون از روزی می ترسید که زندگی دغدغه هاش رو ازش بگیره و اون رو از محیطی که قبلا بوده دور کنه و بارها  به این موضوع اشاره کرده بود و من هم همیشه در مقابل اشاره به معیارم برای ازدواج با تو تفکر تو بود می کردم. این صحبتها در دوران نامزدی ادامه داشت  تا سال 1384 که مارسما زندگی مشترکمون رو زیر یک سقف شروع کردیم .شروعی خوش که با بیکاری ... زیباتر هم شد. روزهای اول زندگی مون مصادف شد با انتخابات ریاست جمهوری و طوری شد که از فردای عروسی شروع به فعالیت در ستاد دکتر معین کردیم. دوری ما از همون روزها شروع شد ساعتها تو ستاد می موندیم و ساعتهایی رو که تو خونه بودیم اون مشغول نوشتن و یا تحلیل کردن انتخابات با دوستان بود و اونها امیدوار تر از همیشه که دکتر معین رای بیاره و لی تحلیلها اشتباه از آب در اومد  و بعد از انتخابات بچه ها دچار افسردگی شده بودن طوری که وقتی همدیگر رو می دیدن اشک تو چشماشون حلقه می زد. یکسال هم گذشت و ... دوباره به آغوش مطبوعات بازگشت و تنهایی من دوباره شروع شد. البته اون اصرار زیادی داشت که من هم دوباره شروع کنم به نوشتن ولی من دیگر مشتاق نبودم ولی اون مثل روزهای اول مشتاقانه شروع به کار کرد اون دوست نداشت که من تو خونه بشینم می گفت : دوست ندارم زن آشپزخونه باشی و اعتقاد داشت که من تغییر کردم این طوری شد که باز ما از هم دور شدیم منظورم از دوری دوری عاطفی بود هر چقدر پیش مره اوضاع بدتر میشه ولی خدا رو شکر مردی نبوده که به دست و پام بپیچه ویا توهین کنه تابه حال کوچکترین بی احترامی از اون رخ نداده. شاید معیارهای من با واقعیت زندگیم فرق میکنه ما کمتر میشد که پیش هم بشینیم و در مورد زندگی مون صحبت کنیم رفت و آمد ها و صحبت های دوستانه ماهم حول محور سیایت میگذره. احساس می کنم داریم از هم خیلی دور می شیم. اون رو درک می کنم ولی از یک طرف هم دارم رنج می برم. تا حالا نشده که مثل بقیه زوجها حتی برای تفریح یا خرید با هم بیرون بریم. حالا هم که برای بار سوم انتخابات شورا شروع شده و .. هم به فکر لابی هایی که باید بزنه تا به یک اجماع کلی برسن و دیگه بازنده بازی نشن امیدوارم اون هایی برنده کرسی انتخابات باشن که صلاحیت داشته باشند به امید آن روز و فرداهای روشنتر